Fryti i besimit është rrëfimi

Sipas Biblës, njeriu drejtësohet nga besimi, pa veprat. Kjo është dhuratë e Perëndisë (Romakëve 3:28; Efesianëve 4:8). Në të njëjtën kohë, ky besim, që i zë besë Krishtit dhe drejtësisë së Tij, nuk është kurrë vetëm. Prandaj Jakobi shkruan se besimi pa veprat është i vdekur (Jakobi 2:17). Një nga veprat që ndjek besimin është rrëfimi. Fjala greke për rrëfimin, që përdoret në Dhiatën e Re, mund të përkthehet si “të thuash të njëjtën gjë si,” ose të shprehësh dakordësi me dikë. “Ne besojmë, prandaj edhe flasim,” thotë apostull Pali (2 Korintasve 4:13). Dhe Jezusi thotë: “Kushdo që më rrëfen përpara njerëzve, edhe unë do ta rrëfej përpara Atit tim në qiell” (Mateu 10:32). Në letrën drejtuar Romakëve lexojmë: “Nëse e rrëfen me gojën tënde që Jezusi është Zot dhe e beson në zemrën tënde që Perëndia e ka ringjallur nga të vdekurit, do të shpëtohesh” (Romakëve 10:9).

Përmes Fjalës së Perëndisë Fryma i Shenjtë vepron besim, dhe ky besim jep fryt që rritet në formën e rrëfimit dhe veprave të tjera të mira. Megjithëse nuk janë frytet e besimit ato që na sigurojnë faljen e mëkateve, ato janë shenja të besimit të vërtetë. Të gjithë të krishterët janë thirrur ta jetojnë besimin e tyre duke e rrëfyer Jezu Krishtin si Zot dhe Shpëtimtar. Ne jemi thirrur të ecim në veprat e mira që Perëndia ka përgatitur që ne të ecim në to (Efesianëve 2:10). Një nga këto është rrëfimi i përditshëm i besimit. Besimi i rrëfen mëkatet e veta përpara ligjit të Perëndisë (1 Gjonit 1:9), dhe ai rrëfen një besim të ndërtuar mbi themelin e profetëve dhe të apostujve, me Jezu Krishtin vetë si gurin e qoshes (Efesianëve 2:20). Ai thotë të njëjtën gjë si Perëndia në lidhje me cilët jemi ne dhe cili është Perëndia.

Sot, në vendet tona europiane, që dallohen nga rezistenca ndaj Perëndisë dhe rrugëve të tij, ne tundohemi t’i fshehim frytet e besimit në vend që t’i lejojmë ato të shprehen në një rrëfim të qartë. Frika e njeriut, ndikimi nga fryma e epokës dhe një ekumenizëm joshës tentojnë ta bëjnë të heshtë dëshminë. Ne tundohemi të themi të njëjtat gjëra si njerëzit, në vend që të themi të njëjtat gjëra si Perëndia, dhe rrëfimi ynë i besimit zbutet me qëllim që të shmangim kundërshtitë. Kjo është një arsye pse shumë ndihen të turpëruar nga rregulli i mirë i Perëndisë për familjen dhe kishën. Shumë të krishterë nuk duan ta rrëfejnë besimin e tyre në përputhje me Fjalën e Perëndisë, por zgjedhin më mirë të duken të përulur dhe të justifikohen duke thënë se nuk mund të jemi “aq të sigurt.” Kur rrëfimi hesht në këtë mënyrë, kjo është një shenjë që besimi vetë ndodhet nën sulm. Para kujt duam të justifikohemi në të vërtetë kur nuk duam të themi të njëjtën gjë si Perëndia qartë dhe haptaz? Kjo e bën serioze çështjen. Sepse ata që duan të ecin në besimin e krishterë janë thirrur të ndjekin rrugët e Krishtit dhe të vuajnë padrejtësi bashkë me të me një rrëfim të qartë. Kur hynë mësimet e rreme dhe fituan terren dhe e përçanë kishën, Kisha Luterane gjatë Reformacionit e çoi përpara besimin e apostujve dhe të kishës së hershme pikërisht duke rrëfyer qartë, me guxim dhe në përputhje me Fjalën e Perëndisë.

Edhe sot ne jemi thirrur ta rrëfejmë besimin tonë me guxim dhe qartazi. Një rrëfim i qartë nuk është pengesë për përparimin e ungjillit apo të unitetit të krishterë – përkundrazi. Kur ne, përmes Frymës, mësojmë të themi të njëjtën gjë si Perëndia, kjo na sjell në unitet me Perëndinë dhe me njëri-tjetrin. Në kohën e apostujve, në kishën e hershme dhe gjatë Reformacionit, kur rrëfimi ishte i fortë dhe çështjet teologjike merreshin seriozisht, kisha rritej dhe uniteti ishte real. Në atë kohë njerëzit predikonin qartë se Fjala e Perëndisë ishte diçka tjetër nga fjalët njerëzore, dhe ata e përcillnin atë besnikërisht. Kisha e kërkonte unitetin jo duke ndërtuar ura midis rrëfimeve të ndryshëm, por duke kërkuar të vetmin rrëfim të vërtetë. Uniteti i vërtetë mund të ndërtohej vetëm mbi një besim dhe rrëfim të përbashkët, sepse ata dëshironin të qëndronin të bashkuar në mësimin e apostujve.

Rrëfimi ndodh si në fjalë, edhe në vepra. Së pari, ne jemi thirrur të rrëfejmë me fjalë, sipas aftësisë, thirrjes dhe dhuntive tona. Kjo ndodh, midis të tjerash, duke ua shpallur Fjalën e Perëndisë fqinjëve tanë në jetën e përditshme, duke shkruar artikuj të krishterë dhe duke kënduar himne të mira për veprat e Perëndisë në shtëpi edhe në kishë. Por rrëfimi nuk ndodh vetëm me gojë dhe fjalë, por edhe me jetën tonë. Ku shkojmë me këmbët tona të dielave? Në kishë, apo vetëm për shëtitje? Në cilën kishë jemi anëtarë dhe ku e marrim Darkën e Zotit? Praktika e Kungimit në veçanti flet qartë këtu. Sepse atje ku shkon për kungim, atje duhet të jesh në gjendje të thuash “amen,” sepse bie dakord me rrëfimin e asaj kishe dhe me të kuptuarit e saj të këtij sakramenti. Në Darkën e Zotit bashkësia është e thellë, si me Krishtin, ashtu edhe me të gjithë shenjtorët që i përkasin atij. “Meqenëse ka një bukë, ne që jemi shumë jemi një trup, sepse të gjithë marrim nga e vetmja bukë” (1 Korintasve 10:17). Prandaj, Darka e Zotit është shprehja më e dukshme si e bashkësisë, edhe e rrëfimit. Praktika historike e të thënit “amen” pas marrjes së saj ia vlen të ruhet ose të riprezantohet. Duke shkuar tek altari ku administrohet ky sakrament, sipas Fjalës së Perëndisë, dhe duke thënë “amen,” ti jep një dëshmi të thjeshtë e të qartë të një besimi të përbashkët dhe rrëfen se ajo që ka thënë Jezusi është e vërtetë. Është vërtet trupi dhe gjaku i tij.

Rrëfimi ynë me fjalë dhe vepra shpesh nuk ka qenë aspak i përsosur. Kjo nuk është sepse besimi është një proces rritjeje të vazhdueshme, por sepse ne shpesh kemi frikë koston dhe preferojmë rehatinë më shumë se besnikërinë. Si të gjitha veprat e mira, edhe rrëfimi ndikohet nga natyra jonë mëkatare dhe ka nevojë për hir. Prandaj edhe ai duhet të mbulohet nga gjaku i Jezusit, dhe në Ditën e Gjykimit ne mund të mbështetemi vetëm në Jezusin dhe jo në ndonjë nga veprat tona. Në të njëjtën kohë, ne pohojmë me forcë që fryti ndjek besimin në një popull të ri dhe në një person të ri. Ne e marrim përditë kryqin tonë, ecim në vepra të mira dhe rrëfejmë besimin, dhe përmes rrëfimit Fjala e Perëndisë ruhet dhe përcillet në formën në të cilën na është përcjellë edhe ne.

Por ka edhe më tepër se kaq. Rrëfimi nuk është vetëm fryt i besimit dhe transmetim i Fjalës së Perëndisë; ai është edhe një këngë lavdërimi ndaj Perëndisë. Prandaj, nëse do ta lavdërosh Perëndinë, rrëfe besimin me fjalë dhe vepra, në fuqinë e Frymës së Shenjtë, bashkë me të gjithë shenjtorët. “Beko shpirti im Zotin dhe gjithçka që është brenda meje, beko emrin e tij të shenjtë!” (Psalmi 103:1)

Nga Markus Snellman, Pastor i Kishës Luterane në Narvik, Lofoten, dhe Harstad

Kisha Ungjillore Luteranë në Shqipëri